Na Grenlandii nie ma dróg pomiędzy miejscowościami. Należy przemieszczać się samolotem, helikopterem lub statkiem. W niektóre miejsca można dojechać quadami, ale nie wszędzie wolno wjechać. Są tereny, na które wjazd jest wyłącznie za specjalnym zezwoleniem, które załatwia się trudno i dość dużo kosztuje. Zezwoleń wymagają następujące tereny:
* Park Narodowy Utworzony w 1974 roku. Powierzchnia 1.000.000 km2. Wstęp bez zezwoleńmają jedynie stali mieszkańcy Avanersuaq (Thule) i Ittoqqortoormiit (Scoresbysund) oraz urzędnicy duńscy i grenlandcy. Pozostali muszą posiadać zezwolenia, które są ściśle kontrolowane (bez niego wsiądzie się w ogóle do samolotu). * Lądolód Grenlandzki Czyli obszar 85% powierzchni Grenlandii. Wszelkie aktywności na tym terenie, takie jak trawersy czy wspinaczki, nie wspominając o badaniach naukowych, wymagają specjalnego zezwolenia. * Arnangarnup Qoorua ('Paradise Valley') Obszar chroniony ze względu na walory krajobrazowe oraz znaczenie kulturowe. Rośliny i zwierzęta pod całoroczną ochroną. Miejsce cenne archeologicznie (groby, ruiny domostw). Wymagane zezwolenie z Nuuk. Qimusseriarsuaq (Melville Bay) Kolejny rezerwat. Miejsce zamknięte na wszelkie aktywności. Zezwolenie jest praktycznie nieosiągalne, jedynie DPC prowadzi tam misje badawcze. Rezerwaty Przyrody Na całej Grenlandii znajdują się obszary objęte ochroną. Regulacje zależne od rejonu. Organizacją, która zajmuje się wydawaniem zezwoleń jest Dansk Polarcenter w Kopenhadze. Tu należy zgłaszać wszelkie inicjatywy naukowe oraz chęć wkroczenia na obszary zamknięte. Centrum może odrzucić wniosek i bezwzględnie zabronić wejścia. Konieczne może być też uzyskanie dodatkowych zezwoleń od najróżniejszych organizacji Duńskich (MSZ, Biuro ds. imigracji, Towarzystwo Geologiczne) i Grenlandzkich (Ministerstwo ds. podatków, Ministerstwo Rybołówstwa, Grenlandzkie Muzeum Narodowe). Podania należy składać z dużym wyprzedzeniem, licząc się z poważnymi kosztami. |
|




.jpg)
.jpg)