Grenlandia Południowa


	GRENLANDIA POŁUDNIOWA

Zielona Grenlandia

Dla turystów przybywających na Grenlandię przygoda rozpoczyna się właśnie w południowej części wyspy, na lotnisku w Narsarsuaq, gdzie lądują samoloty z Danii oraz linie krajowe. Lotnisko zbudowała amerykańska armia podczas II Wojny Światowej jako punkt postojowy na trasie do Europy, od 1959 lotniko ma charakter cywilny. Niektóre z dawnych budynków lotniska zostały zmodernizowane i dziś służą jako hotele. W niewielkiej odległości od lotniska znajduje się także niewielki hotel oraz pole namiotowe.

Latem Południowa Grenlandia udowadnia, że słusznie została określona przez Duńczyków Zieloną Krainą (‘Green Land’). Jest to najżyźniejsza część wyspy i dlatego występują tu wszystkie gatunki roślin obecne w regionie. Latem temperatury osiągają 16-18 °C, zimą klimat jest również stosunkowo łagodny. Ze względu na warunki pogodowe, życie w tej części wyspy różni się od tego w pozostałych regionach. Miejscowa ludność utrzymuje się w większości z hodowli owiec oraz rolnictwa. Płynąc łodzią przez okoliczne fiordy można zobaczyć liczne gospodarstwa, niektóre połączone ścieżkami, inne zupełnie odizolowane łączą się ze światem zewnętrznym za pomocą łodzi bądź fali radiowych.

Co roku we wrześniu owce są spędzane z łąk, wtedy około 20 tysięcy jagniąt przewozi się na łodziach do miasta Narsaq, gdzie są ubijane. Wielu hodowców zbudowało chaty pasterskie przy gospodarstwach, które wynajmują turystom na pojedyncze noclegi.

To właśnie bujność życia roślinnego w południowej Grenlandii przyciągnęła tu około 985 roku n.e. banitę z Islandii, Eryka Rudego. Zgodnie z miejscowymi legendami to Eryk nadał wyspie jej nazwę. Spędziwszy tu trzy lata, Eryk wrócił do rodzinnej Islandii z zamiarem przekonania swych ziomków o do osiedlenia się w odkrytej krainie. Islandczycy stworzyli tam pierwszą osadę, która z czasem rozrosła się. Powstawały kolejne farmy, kościoły, a z czasem ustanowiono tam biskupstwo. Legendy opisują wyprawy odkrywcze w kierunkach północnym i zachodnim, w stronę Ameryki Północnej, długo przed epoką Kolumba.

Głównymi atrakcjami regionu są pozostałości tych pierwszych farm i kościołów z czasów Wikingów, niektóre z nich mają nawet 500 lat. W Qassiarsuk można podziwiać zrekonstruowane budynki gospodarcze oraz kościół Thjodhild, pierwszą chrześcijańską świątynię zbudowaną w Ameryce Północnej.

Ale Grenlandia Południowa słynie nie tylko z żyznej gleby, górskich szczytów i bujnych kwiatów. Nieodłączną częścią miejscowego krajobrazu są lodowce i góry lodowe we wszystkich kształtach i kolorach a także zorze polarne występujące od końca sierpnia. Charakterystycznym fenomenem występującym jedynie w Grenlandii Południowej ą pola lodowe. Lód tworzy się na Morzu Arktycznym a następnie jest przenoszony siłą prądów morskich w stronę wschodniego wybrzeża wyspy, wokół Przylądka Farvel w kierunku południowych zatok i fiordów Grenlandii. W odróżnieniu od gór lodowych, pola składają się w większości zamarzniętej słonej wody, są grube na 3 metry i nieustannie się przemieszczają. Z uwagi na ten pływający lód niektóre miasta i osady w południowej części wyspy są wiosną i latem czasowo zamknięte dla ruchu łodziami. W związku z tym transporty żywności odbywają się wtedy przy pomocy helikopterów. Wraz z polami lodowymi pojawiają się foki, polowanie na te zwierzęta oraz rybołówstwo stanowi ważną część składową miejscowej gospodarki.

Odległości pomiędzy poszczególnymi miastami w Grenlandii Południowej ą na ogół niewielkie, np. podróż z Narsaq do Qaqortoq to 2 godziny łodzią lub 12 minut helikopterem. W kolejne 20 minut można dolecieć do Nanortalik na południowym krańcu wyspy. Dzięki temu nawet podczas krótkiej wizyty można zobaczyć wiele interesujących miejsc: miast, osad, lodowców oraz punktów turystycznych, a także poznać bujną roślinność regionu.

MIASTA POŁUDNIOWEJ GRENLANDII: